Family

That last day…


It’s been 5 years since Troy left us. Since then, yung pagkamiss ko sa kanya ay hindi nagbago. Malimit, bigla bigla na lang sya lalabas sa isip ko, in the middle of traffic, habang kumakain sa bahay, pag nagdadasal, before going to bed, pagkagising, sa gitna ng mass.Ā Everytime na naiisip ko sya, pinipilit kong ibahin ang nasa isip ko, ayoko syang maalala. No, hindi ‘siya’ na si Troy; kundi ‘siya’ na nangyari 5 years ago – that day, that last day.

The last time na nangyari yun, days before his birthday. Naalala ko yung mga days namin together, our best days, our good memories, mga kulitan, asaran, tawanan at food trips. Ang sarap alalahanin ang good days together, pero after that good days, hindi mawawala ang last day together, ang last week, ang last moments, the saddest and most painful memory I have. Bigla na lang ako napaluha, sa gitna ng mahabang traffic.

Kaya ayoko na yung alalahanin. Pilit kong inaalis sa isip ko para hindi na ko malungkot. Minsan naiisip ko, sana wag magtampo si Troy. Baka isipin niya na ayaw ko syang maalala. Pero satingin ko naman, Troy, being one of the most understandable person I’ve known, siguro naman naiintindihan nya ako.

Sorry Troy kung madalas iniiba ko ang nasa isip ko everytime na naaalala kita. Wag kang magtatampo sa ate. Kung pwede nga lang na mabura sa memory ko yung last day na yun, buburahin ko, para good memories na lang lagi maaalala ko sayo.

I love you Troya. Be happy. šŸ™‚11051780_10203445760419659_822800946166559419_n

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s